A Life , A Boy , A Love

تا شروعی دوباره خداحافظ...

dalioghlan — Thu, 28 Jun 2007 18:18:18 GMT

به نظرم می رسه باید کمی از این وبلاگ دور بشم و دبگه تا مدتی آپش نکنم . شاید خیلی ها آروم بشن . دیگه نمی خوام اینجام جای چرت و پرت گفتن بشه . فکر نکنین دلیل بستن موقت وبلاگ به خاطر حرفهای بعضی هاست . نه ، دلیلش کاملا خصوصی هست و هیچ کسی حق نداره ازش برداشت خاصی داشته باشه . حالا هم تا ۲،۳ ماه قصد دارم دیگه وبلاگ رو آپ نکنم .

امیدوارم تعطیلات خوبی داشته باشین ، بهمتون خوش بگذره . یا حق ...

بی خبری

dalioghlan — Sun, 24 Jun 2007 14:40:35 GMT

چند صباحی است روزها و شب ها بی کنایه و بی رنگ و لعاب برایم می گذرند . هیچ به فکر دل دیوانه ی من نیستی ؟

آخ از غم بی وفایت نگفتم و نگویم . چون این گویم پس راز عاشقی چیست ؟ . همه ی حس و جان و فکرم در احاطه ی خیال رسیدن به توست . نگذار شاهد خاموش شدن شعله ی کم فروغ این چراغ شویم .

آنجا که دل آدمی برای رسیدن به خواسته اش باید سال ها زیر درد غم دوری زخمی شود و پیر ، چه نیاز است وقتی از پای افتاده است ؟ نیار من هم اکنون تویی !

" من بهارم ، تو زمین

من زمینم ، تو درخت

من درختم ، تو بهار

ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه ، میون جنگلا طاقم میکنه

تو بزرگی مث شب ، اگه مهتاب باشه یا نه

تو بزرگی مث شب

خود مهتابی تو اصلا، خود مهتابی تو

تازه وقتی بره مهتاب و هنوز شب تنها باید راه دوری رو بره تا دم دروازه ی صبح

مت شب گود و بزرگی، مث شب

تازه روزم که میاد تو تمیزی مث شبنم، مث صبح

تو مث مخمل ابری

مث بوی علفی

مث اون ململ مه نازکی

اون ململ مه، که رو عطر علفا

مث بلاتکلیفی هاج و واج مونده مردد

میون موندن و رفتم

میون مرگ و حیات "

فروغ...

dalioghlan — Sun, 17 Jun 2007 04:42:18 GMT

" پرواز را به خاطر بسپار ، پرنده مردنیست ! "

آن کلاغی که پرید

از فراز سر ما

و فرورفت در اندیشه ی آشفته ی ابری ولگرد

وصدایش همچون نیزه ی کوتاهی ، پهنای افق را پیمود

خبر ما را با خود خواهد بردبه شهر

پ.ن : حال دل سوخته را دل سوخته داند و بس/شمع دانست که جان دادن پروانه ز چیست .

مثل یه سرباز صفر !

dalioghlan — Tue, 12 Jun 2007 17:23:20 GMT

باید اینطور باشه ، اگه نمی خوام زندگیم خراب بشه ، باید احساساتم مثل یه سرباز صفر باشه . سربازی که میون این همه غم و غصه نسبت به همه چیز بی خیال باشه و فقط مواظب خودش و اسلحه اش باشه . سربازی که اسم شب رو خیلی خوب بلده ! سربازی که کمرش خم شده .

شاید خیلی با کس هایی طرف شدید که فقط و فقط خودشو می بینن ، تنها احساسات و زندگی خودشون براشون مهمه . حاضرن به خاطر خوشی خودشون ، دل خوشی ها یی بعضی ها رو با بی خیالی ازشون دور کنن .

با تمام وجودم ، مثل همون سرباز رو حرفام واستادم ، ولی چی کار که نای رفتن هم ندارم .

بای تو پادگان تنهایی هر شب و روز نگهبانی بدم . ترسم از سگ های بیرون پادگانه ! بازم به خاطرش همه چیز رو فراموش می کنم .

شاید این روزها دیگه هیچی برام مهم نیست ، احساس می کنم مفزم داره میترکه ! عواطف و روحم داره منحنی سر پایینی رو طی می کنه . خدایا نجاتم بده !

یه دست نوشته

dalioghlan — Fri, 08 Jun 2007 05:22:18 GMT

چند وقتی فقط دارم از سکوت و سوختن حرف می زنم ، شاید حرف دیگه ای برا گفتن ندارم . آره وقتی خوب فکر می کنم می بینیم که تو این مدت فقط سوختم ، سوختم ... اما این دفعه خواستم یکی از دست نوشته هامو براتون بزارم . امیدوارم هیچ کدمتون به این درد دچار نشین .

" سرشارم از شوق دیدار روی نازنینت

در گستره ی لایتنهای دل تنگی هایم ، پرم از التهاب حضور نورانی تو

... آواز گنجشک ها ، تنگنای غروب ، پرواز پرستوهای عشق بر فراز آسمان صاف و بی ابر

همه و همه ، عشق آتشین تو را به خاطرم ، یاد می زند !

رقص هزاران هزار گل وحشی زرد بر پهنای سبز دشت های دهکده ی قدیمی ، آهنگ زیبای طلوع و غروب خورشید ، صدای اموتج اقیانوس که آرام آرام به صخره ها میزنند ، نوازش ملیحانه ی نسیم عصر که از طرف کوه سرخ می آید ، همه و همه با تو معنا می شود.

بی تو میمیرد روحم ،

مانند مرگ گل بنفش کوچکی که تنها میان خارها روییده است .

مانند مرگ یک گنجشک که میان دسته ی عزادار زاغ ها به دام افتاده است

مانند مرگ یک روز

مانند تولد یک شب !

مانند مرگ یک احساس پاک

مانند تولد یک نفرت

مانند شکستن ستون های بزرگ و عظیم قصر بزرگ

..مانند مرگ یک روح ، مانند مرگ من ، مانند مرگ هستی من ، مانند تولد نیستی من ... !"

پ.ن :تفالی به حافط :

فکر بلبل همه آن شد که گل شد یارش

گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دل ربایی همه آن نیست که عاشق بکشند

خواجه آن است که غم باشد خدمتکارش

یاد و خاطره ها (1)

dalioghlan — Thu, 31 May 2007 10:09:28 GMT

کاش می دونستید چه حالی داشتم وقتی داشتم عکس ها رو میذاشتم و وبلاگ . یادتونو کلاس اخلاق ترم ۱؟

دوشنبه ، ۲۰ آذر ۱۳۸۵ شمسی ، ساعت ۸ صبح

اینجا تبریز است ، دانشکده برق دانشگاه سراسری تبریز ، کلاس-۲۴۸

اون روز اگه استادمون با ظرفیت نبود می تونست تا مرز جنون پیش بره . عجب کلاسی بود ...

بعد از اون روز خیلی اتفاق ها افتاد ، سوپر شوخی یادتون ؟ کفش های من ؟ باهاشون فوتبال بازی می کردن ! عکس های مشهدی ! یادشون بخیر

شنبه ، ۲ دی ۱۳۸۵ ، ساعت ۳۴ :۱۵ بعد از ظهر ، قبل از کلاس زبان استاد صبوری . مقابل کلاس -۲۴۸

پ.ن: قسمت یاد و خاطره ها به طور سریالی آپ خواهد شد .

سخن آخر : سکوت

dalioghlan — Wed, 30 May 2007 16:33:01 GMT

چقدر سخته وقتی از کنارت بی تفاوت نسبت به همه چیز رد میشه ! چقدر سخته وقتی میفهمی این همه بدبختی کهتا حالا کشیدی هموشو باد هواست !

وقتی اونقدر دوست داری همراو و همساز بارون گریه کنی ولی بهت اجازه ندن . وقتی تنها امیدت یعنی یه سلام خشک و خالی رو هم ازت میگیره .

نمن دونم تا کی باید این راه پر خون رو ادامه بدم اما اینو میدونم که ادامه می دم تا آخرش . هر روز و هرشب به یادش غصه میخورم . اما با تمام اتفاقاتی که برات افتاده چه شیرین و چه تلخ همشو به خاطر اون فراموش کنی و با یادش سر خوش بشی .

شاید تا حالا حس کرده باشید ، زمانی که آدم از شدت شور و شوق دلش میخواد بلند بشه و دور بزنه ، اونقدر دور خودش بچرخه که سرش گیج بره و بخوره زمین و راحت بگیره بخوابه و تو خواب صدای ناز قدمشا بشنوه .

دستامو بهم پیچیده بودم ، از ته دل خدا خدا می کردم ، از دور داشت میومد . اما باز نمی دونم چرا اینطوری شد ، باز سرمو انداختم پایین . باز سرمو به طرف پنجره بر گردوندم .

چقدر شیرینه وقتی تو رویای وصالش غوطه ور میشی ، وقتی چشمای قشنگش میادجلوی چشات و دوست دارری به خاطر چشاش جونتم بدی .

اون کنارم نیست ، جای خالیشو کاملا احساس می کنم ! دلم میخواد گریه کنم . دلم میخواد نماز بخونم و رو نمازم هق هق بزنم و از شدت گریه نتونم نمازومو بخونم .

در تلاطم گذر ثانیه ها ، در اعماق حضور بی کسی ، باز حسم سرشار میشه از یاد زلف های پریشونش ، باز میخوام فریاد بزنم ، از ته تاریکی دوست دارم پرواز کنم . دوست دارم فریاد بزنم تا گوش عالم کر بشه ، دوستت دارم ! و باز سکوت ، سکوت ، سخن آخر من و تو ...

دعا کنید ... !

dalioghlan — Thu, 24 May 2007 07:21:13 GMT

امتحانا نزدیکه ! اوضاع زیادی هم خوب نیست . می ترسم ! از الان برا پایان ترم شروع کردم . دعا کنید بتونم از عهدی امتحانا خوب در بیام . درسته که خیالی نیست ولی نمی شه همینطوری ازشون ساده گذشت .

روزهای منفور

dalioghlan — Fri, 18 May 2007 09:44:02 GMT

نمی دونم چرا اینطوریه ، ولی روزهای تولد اطرافیانم از خودمو زندگیم متنفر میشم ! از زندگی خشک و بی مهر خودم . مثل یه شاخه گل نیلوفر خشکیده ! دوست دارم تولدشو جانانه بهش تبریک بگم ! یا دوست دارم براش بهترین کادو رو بگیرم ! ولی نمی تونم . . .

دوست دارم دستاشو بگیرم و بغلش کنم و باهاش درد ودل کنم و تولدشو بهش تبریک بگم ولی من کم میارم ! من در مقابل اون همه عظمت و احساس کم میارم ! ذره ذره میشم و هیچی نمی فهم . احساسم میمره . کسی نیست تا با هاش بشینیم و گریه کنم . پس گریه نمی کنم . گریه نمی کنم . گریه نمی کنم ...

هی پسر تو باید مثل یه مرد بجنگی ! نذار به این راحتی اشکت دربیاد ، بلند شو ! زندگی منتظر توست ، سرنوشت در انتظار توست !

افسوس که نمی تونم حرف دلمو به راحتی برا همه بزنم . دوست دارم رازمو فریاد بزنم ! دوست دارم عاشقانه بچرخم . دوست دارم همه بفهمن ! ما نمی شه ... اما نمی ذارن !

باید خودمو کنترل کنم . باید بین این همه غم و غصه بشینم و معادله حل کنم . باید برنامه بنویسم ! لعنت بر این همه دردسر!

گریه های پنهانی

dalioghlan — Wed, 16 May 2007 16:07:18 GMT

شروع کردنش سخته ، فقط یه جرقه لازم داره . یه جرقه ی کوچیک تا آتیشی به پا کنه !

چقدر سخته وقتی میخندی ، بازم صبوری کنی و هرچی تو دلته مثل یه بغض تو گلوت نگه داری ! چقدر سخته باید نسبت به همه ی چیزهایی که تو اطرفات اتفاق میفته بی تفاوت باشی ، در حالی که اون اتفاقات سرنوشت تو رو رقم می زنن .

وقتی عشق زیر چرخ دنده های بزرگ و آهنی منطق له می شه . وقتی احساس در مقابل جدیت کم میاره . وقتی از کلاغ شدن میمیری ! وقتی سرنوشتت رو فقط می تونی به یه فال احمقانه از یه فنجون قهوه ترک داغ بسپاری ، وقتی به جای همدردی با برخوردها ی منطقی و باید و نباید ر برو میشی . وقتی زمان بهانه ی برای فرار می شه ولی افسوس زمان خیلی چیزها رو از بین میبره . وقتی یه جا تنها کنار پنجره میشینی و برای زندگیت بی خودی خیال پردازی می کنی ، می فهمی که هنوز اول راه . می فهمی که دنیا چقدر به آدم ها خیانت می کنه و ارزش اونارو پایین میاره !

روزگار غریبیه ! فرق عاشق با عاشق مشخص نیست . تو هر لحظه ای که میگذره یه چیزی دلتو میلرزونه و دوباره هوای روحتو ابری می کنه .

آهای ! آدمایی که اطراف من هستید ، دیگر یاد مرا نکنید ، مرا به زمان بسپارید ، مرا به درد بسپارید ، مرا یه تاریکی بسپارید . صحبت از روشنایی و امید برایم سخت است !

باید گشت و گشت تا خیلی چیز ها رو درک کرد . باید خون دل خورد ، باید رنج کشید . . .

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم

محتسب داند که من این کار کمتر کنم

من که عیب توبه کاران بارها کرده ام

توبه از می ، وقت گل ، دیوانه باشم گر کنم